COMPASSIE PRIJS 2026
Schrijfwedstrijd over ‘De kleine goedheid’
30 maart 2026 – Kleine gebaren kunnen grote betekenis hebben. In een wereld die lijkt door te draaien, zoeken we naar de kleine goedheid. Dat zijn niet altijd heldendaden of grote gebaren, maar blijken van aandacht, menselijkheid en onverwachte goedheid. Met deze schrijfwedstrijd nodigt de Beweging van Barmhartigheid iedereen uit om deze momenten zichtbaar te maken. De wedstrijd maakt deel uit van de landelijke Compassieprijs 2026, een jaarlijkse prijs die aandacht vraagt voor compassie, barmhartigheid en menselijkheid in onze samenleving.
De kleine goedheid
“Tussen alle ellende en verwording van menselijke verhoudingen houdt de goedheid stand. Ze blijft mogelijk, ook al kan ze nooit een regime, georganiseerd systeem of sociale institutie worden. Elke poging om het menselijke helemaal te organiseren is tot mislukken gedoemd. Het enige wat levendig overeind blijft is de goedheid van het dagelijks leven: de kleine goedheid.
Ze is fragiel en voorlopig. Ze is een goedheid zonder getuigen, in stilte voltrokken, bescheiden, zonder triomf. Het zijn de gewone mensen, ‘kwetsbare zielen’, die voor haar opkomen en haar telkens weer voltrekken. Ondanks alle verschrikkingen die de mens veroorzaakt in naam van het ‘grote goede’ blijft de kleine goedheid overeind, zoals een platgetrapt grassprietje dat zich weer opricht. Ze is misschien wel ‘gek’ – een ‘dwaze goedheid’ –, maar ze is tegelijk het meest menselijke in de mens.”
(naar Emmanuel Levinas, Altérité et transcendance, Montpellier, Fata Morgana, 1995, pp. 117–118)
Met deze schrijfwedstrijd nodigt de Beweging van Barmhartigheid iedereen uit om deze momenten zichtbaar te maken.
De wedstrijd maakt deel uit van de landelijke Compassieprijs 2026, een jaarlijkse prijs die aandacht vraagt voor compassie, barmhartigheid en menselijkheid in onze samenleving.
We nodigen je uit om een tekst te schrijven rond dit thema. Denk aan een handeling die op het eerste gezicht onbeduidend lijkt, maar die voor één persoon – of misschien zelfs voor meer – een wereld van verschil maakt(e). Een vriendelijk woord, een onverwachte keuze, een moment van aandacht, een stil gebaar.
In je verhaal, gedicht of essay staat juist het alledaagse centraal. Laat zien hoe kleine goedheid kan schuren, verrassen, ontroeren of hoop geven. Misschien verandert er iets fundamenteels, misschien ook niet – maar er gebeurt iets. Laat je leiden door nuance, menselijkheid en verbeeldingskracht. We zijn op zoek naar momenten die juist daardoor blijven hangen.
Richtlijnen
Vorm: verhaal, gedicht, brief, monoloog of essay
Lengte: maximaal 600 woorden
Taal: Nederlands
Originaliteit: de tekst is niet eerder gepubliceerd
Aantal inzendingen: maximaal één inzending per persoon
Bestandsvorm: Word-bestand (.doc of .docx)
Leeftijd: er is geen leeftijdsgrens
Inzenddatum: vóór 1 juli 2026
Inzenden via:
Beoordeling
Inzendingen worden blind (d.w.z. zonder afzender) beoordeeld door een onafhankelijke jury. De jury beoordeelt de teksten op inhoud, originaliteit en schrijfstijl.
De drie winnende bijdragen in het kader van de Compassieprijs 2026 worden bekend gemaakt op vrijdagmiddag 20 november 2026 tijdens een miniconferentie in het Centrum voor Religieus Humanisme in Baarn.
Een aantal inzendingen wordt geselecteerd voor een bundel die verschijnt onder beheer van de Beweging van Barmhartigheid. Daarnaast zullen enkele teksten worden gepubliceerd op de website van de Beweging van Barmhartigheid. www.barmhartigheid.nl
De winnaars krijgen, naast een plek in deze bundel, ook een klein geldbedrag dat ze mogen besteden aan een goed doel van “kleine goedheid” naar keuze.
Wedstrijdreglement
Door deelname geef je toestemming voor publicatie van je tekst in de bundel en/of op de website van de Beweging van Barmhartigheid en bij de samenwerkingspartners.
Het auteursrecht blijft bij de auteur.
Bestuursleden van de Beweging van Barmhartigheid en juryleden zijn uitgesloten van deelname.
Meer informatie
42ste Nacht van de Poëzie
Niek, Graag inzenden via:
Beste Veerle,
Probeer het eens met
De kleine goedheid
Vanuit mijn ooghoeken zie ik haar aankomen. Met een rollator steekt ze het brede zebrapad over. Hortend en stotend komt ze vooruit, waarbij ook haar lijf op en neer schokt. Ineens verandert ze van koers en komt recht op me af. Ga eens even opzij, denk ik, er is genoeg ruimte. Waarom zo tegen de stroom in? Als ze dichterbij komt, zie ik haar rechtervoet in een medische brace.
‘Ik heb de hele dag nog niets gegeten. Kunt u mij helpen?’, zegt de vrouw.
Ik kijk haar aan. Ze heeft haar als een wervelstorm en draagt smoezelige kleren.
‘Heeft u nog helemaal niks op?’, vraag ik. ‘Dat is niet best. Daar gaan we gauw wat aan doen.’
‘U bent de eerste die mij vandaag wil helpen en het is al na vijven’, zegt ze.
Andere voetgangers mopperen dat we in de weg staan of botsen tegen ons aan. Ik draai me om en loods haar mee naar de stoep.
‘Dat vind ik spijtig om te horen, mevrouw’, zeg ik. ‘Vertel eens, wat zou u graag willen eten?’
‘Oh, dat weet ik niet’, zegt de vrouw. Ze leunt hijgend over de rollator en gaat op haar zere been staan. Onmiddellijk brengt ze het gewicht terug naar haar goede been.
‘Nou, er is hier genoeg te kiezen. In deze straat zit een pizzeria, een Spaans restaurant, een grillroom en een snackbar. Wat lijkt u lekker?’
Ze kiest de grillroom. Onder het lopen vraag ik wat er met haar voet is gebeurd. Ze heeft hem gebroken op een verzakte tegel. Ze mocht één nacht in het ziekenhuis blijven en is toen naar het Slaaphuis gebracht. Daar moet ze om negen uur ’s ochtends de straat weer op, dus nu strompelt ze met haar gebroken voet door de stad.
Bij de grillroom aangekomen laat ik de vrouw voorgaan. De eigenaar komt meteen achter de toonbank vandaan. Hij wijst naar de deur om haar weer naar buiten te werken. Dan ziet hij mij en begrijpt dat we samen zijn. Hij doet een stap achteruit en gebaart ons te gaan zitten.
We kiezen een tafeltje bij het raam en stellen ons aan elkaar voor. De vrouw heet Alma. Ze vertelt over de meedogenloze handen van haar ex, hun beider drankprobleem en de grote zoon.
‘Hij heeft het nu goed voor elkaar met een baan, een auto en appartement´, zegt ze. ´Maar omdat ik drink, wil hij mij niet meer zien.’ Haar wenkbrauwen trekken zich samen, ze wendt haar blik af en kijkt stil naar buiten.
De eigenaar brengt het eten en Alma valt gretig aan. Er blijft geen blaadje sla over. Ze kijkt naar mijn bord en ziet dat ik pas halverwege ben. Ik vraag of ik nog iets voor haar zal bestellen, maar ze schudt beslist haar hoofd.
Bij het afrekenen pin ik wat extra, zodat ik haar geld voor het Slaaphuis kan geven. Ze bedankt me en probeert extra geld voor bier en sigaretten af te troggelen. Nu is het mijn beurt om ferm mijn hoofd te schudden.
´Nee, het is welletjes zo’, zeg ik.
Ze kijkt weg en lacht een ongemakkelijke glimlach.
Als we buiten staan, is het tijd voor afscheid. Ze geeft me een hand en ik wens haar het allerbeste. Onze wegen scheiden zich. Ze steekt de straat over en kijkt niet meer om, ze is alweer terug in háár wereld. Verward loop ik naar huis.
uw emailadres: wordt weergegeven als onbestaand. Wat loopt er fout?