Barmhartigheid Bloeit
Zinnige Zinnen

Barmhartigheid Bloeit

Door Wim Verschuren

De zomer is nog niet begonnen, maar alles staat al in volle bloei. Het is prachtig. Zo is het ook met barmhartigheid, die bloeit ook en spreidt zich uit over onze wereld. Het zaad van de barmhartigheid komt wereldwijd op, het palet van de compassie heeft vele kleuren. Talrijk zijn de boeken, beschouwingen en workshops over barmhartigheid. En kunstenaars grijpen terug naar oude beelden om barmhartigheid tot leven te brengen. Maar dit niet alleen. De coronacrisis heeft in velen de vlam van de barmhartige liefde doen ontvlammen. In hen die in de ziekhuizen en verpleeghuizen met hart en ziel zorgdragen voor de vele patiënten, maar ook in de mantelzorgers,  de ouders met kinderen, de mensen van de facilitaire diensten. Voor allen die in stilte en ongezien goeddoen aan medemensen. Hoe goed dat we er niet alleen naar gekeken hebben, maar ook gezien en er voor hebben geapplaudisseerd. Duidelijk werd ook, dat je het alleen niet kunt volhouden. Je hebt bondgenoten nodig. Hartverwarmend  was het, te zien hoe men elkaar ondersteunde  en elkaar opving op moeilijke momenten. Ja, barmhartigheid bloeit. Nee, dat is niet romantisch, want hoe mooi ook, in de tuin van de barmhartigheid zitten aan de rozen ook doorns en niet alle planten komen tot bloei en sommigen sterven af.

Hoe kunnen we de barmhartigheid laten blijven bloeien? Daarvoor is het nodig dat je bondgenoten hebt. Alleen is het bijna niet vol te houden en om steeds weer de beweging te kunnen maken van zien – bewogen worden – in beweging komen. Daarom is het goed bondgenoten te ontmoeten, naar elkaars verhalen te luisteren, samen te reflecteren op de grondhouding van barmhartigheid, van compassie. Zo’n plek heeft de Beweging van Barmhartigheid altijd willen zijn. Ook in de tijden dat de barmhartigheid nog niet in bloei stond.

Zoals zoveel instellingen, organisaties, winkels, bedrijven, scholen is ook de Beweging naar de binnenkamers terug moeten gaan. Maar we willen de draad weer opnemen. En met het oog op de beperkingen die er nog steeds zijn … willen we weer bescheiden beginnen. Een ontmoetingsdag op zaterdag 8 augustus. Daar is dan ook de gelegenheid aan een van de workshops deel te nemen. We hopen dan ook te kunnen vertellen, welke plannen er zijn voor het najaar. En natuurlijk van jullie te horen waar jullie aan denken, waar jij persoonlijk mogelijk een bijdrage aan kunt leveren. Maar vooral: kom! En breng belangstellenden mee.

Compassie bloeit, dichtbij en veraf, het brengt leven waar het stuk is gelopen en overwint discriminatie en racisme. Barmhartigheid bloeit niet alleen in de zomer, maar in alle seizoenen, zoals zo bewogen verwoord wordt door Hein Stufkens:

 

Moge mijn mededogen zacht en vriendelijk zijn

als de zon in het voorjaar.

Moge het schaduw geven en beschutting

als een plataan in de zomer.

Moge het standvastig en sterk zijn in de herfst

als de wind der vergankelijkheid waait.

Moge het in de barre winter

branden als een barmhartig vuur.

Dat mijn hart te allen tijde

weet heeft van het grote lijden.