Zet woede jou in beweging?
Zinnige Zinnen

Zet woede jou in beweging?

Door Janine Mutsaerts

Woede, boosheid, frustratie en verontwaardiging kunnen een bron van barmhartigheid zijn. Janine Mutsaerts sprak drie bewogen mensen over hun worsteling met woede en het vruchtbaar maken van verontwaardiging.

 

‘Ik geef stem aan mensen die niet gehoord worden’

Mahesvari Autar klinkt gedreven, soms geagiteerd. Heilige woede is een wezenlijk onderdeel van haar levensverhaal. Waar maakt zij zich druk om? Mahesvari: “Ik kan woedend worden over de achterstelling van vrouwen en meisjes. Er zijn zoveel vrouwen over de hele wereld met minder kansen dan ze verdienen. Ik kom uit een migrantengezin. Geef mijn moeder een stem en je zult een verhaal horen van strijd, een gevecht om onafhankelijk te worden en om eigen beslissingen te kunnen nemen. Daarom spreek ik voor haar en voor alle andere vrouwen die niet aan het woord komen.”

Mahesvari is journaliste en heeft vanaf haar 15e altijd de ambitie gehad om deze verscholen verhalen te laten horen. Mahesvari: “Mijn oma was mijn held. Binnen haar kaders heeft ze veel bereikt als mens. Mijn oma en moeder groeiden op in Suriname. Oma had twaalf kinderen en zij heeft mijn moeder de ruimte gegeven om een rebel te worden. Die kansen zijn weer dubbel en dwars doorgegeven aan mij: ik kon wél een studie doen. Nu gebruik ik mijn woede als instrument om aandacht te vragen voor misstanden. Ik geef een stem aan alle Syrische en Yezidische vrouwen en meisjes wiens toekomst is afgepakt door de oorlog in het Midden-Oosten en door IS. Hoe hebben zij het geweld en de slavernij overleefd? Hoe worden zij geheeld? De internationale gemeenschap accepteert het stilzwijgen, maar ik niet. Ik blijf het op de agenda zetten! Jij ook? Volg mij dan op Twitter.”

 

‘Ik wind me op over onrecht’

Sasja Martel is directeur en mede oprichter van Joods Hospice Immanuel in Amsterdam. Zij vertelt hoe ze haar verontwaardiging soms omzet in barmhartigheid. Sasja: “Woede kan een positieve emotie zijn, het zet iets in gang. Als ik bijvoorbeeld iets heel onrechtvaardig vind, wil ik het tot op de bodem uitzoeken. Zo zijn er bewoners in het hospice die de eigen bijdrage niet kunnen betalen. Vaak zijn het mensen aan de rand van de maatschappij zonder familie of vrienden die hun fi nanciën regelen. Bovendien zijn er soms ook schulden. Het geld dat de verzekeraar voor de hospicekosten op hun rekening stort, verdwijnt in een diep gat en het hospice ontvangt dan dus niets.”

Je windt je op over dit onrecht. Wat doe je er vervolgens mee? Sasja: “Boosheid zet mijn gevoel van barmhartigheid in gang. Deze be woners nemen we toch op ondanks hun fi nanciële misère die mede veroorzaakt wordt door verzekeraars of andere instanties. Zij hoeven van dit onrecht niet de dupe te worden. Om bewoners, die geen cent te makken hebben, toch hun waardigheid te laten behouden vragen we hen een klein e bijdrage, ook al is het maar één euro. Dit soort dingen maakt Immanuel een uniek hospice met een joodse signatuur. Iedereen die palliatief terminale zorg nodig heeft is overigens welkom: Joods, niet-Joods, vroom en vrij. Ook zijn er vrijwilligers van alle gezindten betrokken. Op de website is te zien hoe wij werken. Voelt u zich aangesproken en geraakt? Dan weet u ons te vinden.”

 

‘Ik kom in beweging door boosheid’

Mostafa Hilali spreekt rustig en overwogen. “Ik, boos? Nee, ik ben vaak verontwaardigd of teleurgesteld. Maar als dat omslaat in boosheid, dan kom ik in beweging. Er wordt vaak, veel en lang gepraat over onrecht, maar mij activeert het. Dat gebeurde bijvoorbeeld na de aanslagen in Parijs en op het satirisch weekblad Charlie Hebdo. Met een groepje van vier vrienden hebben we toen een tegengeluid laten horen via de Facebookpagina nietmijnislam. Het was niet doordacht, niet strategisch, het ontstond door de druk van het moment. We móesten iets doen!”

Mostafa maakt zich ook behoorlijk boos over de ontkenning van de diversiteit in onze samenleving. “Een grote groep van overwegend blanke heteroseksuele mannen wijst de veelkleurige realiteit af. Je hoort overal hun geluiden: ‘ Vrouwen moeten gewoon assertiever worden als ze gelijk loon willen. Waarom krijgen vluchtelingen voorrang op de woningmarkt?’ Voorheen ging ik met hen in discussie, nu is het klaar. We kunnen de tijd niet terugdraaien, dus ze zullen eraan moeten wennen. Het probleem is dat mensen niet als gelijke worden behandeld. Het manifesteert zich in alle debatten, maar je ontkomt niet aan het feit dat we allemaal afstammen van dezelfde mens en dat we hetzelfde DNA delen. In essentie zijn we allemaal hetzelfde.”

In de ogen van Mostafa zijn mensen bang. “Het heeft te maken met het denken in schaarste. Schaarste maakt angstig. Een asielzoeker krijgt een huis. De nieuwe collega maakt wél promotie. Als ik denk dat er altijd tekort is, kan ik een ander niks gunnen. Als ik denk vanuit overvloed, heb ik veel te geven. Daarom geef ik mijn tijd en aandacht aan de samenleving. Zo blijf ik in beweging. Daarom ook dat ik weer met een paar vrienden op Facebook bezig ben met een nieuw initiatief, namelijk De Gulden Regel. Met de centrale vraag: wat gun je de ander wat je jezelf ook gunt?”