Het feest is voorbij
Zinnige Zinnen

Het feest is voorbij

Door Henk-Jan Hoefman

Afgelopen jaar vierden we uitbundig het 20-jarige bestaan van de Beweging van Barmhartigheid. Met het zonovergoten CompassieFestival op 1 september als heerlijke hoogtepunt. Het feest is voorbij. De lichten gaan aan. De slingers worden opgeborgen. De vloer moet aangeveegd. Ik heb ervan genoten.

Eerlijk gezegd was ik de rest van de zomer in een zorgelijke stemming. Zo stralend als de strakke blauwe lucht zich uitstrekte zo bewolkt was mijn gemoed. Het lukte me niet voluit te genieten van de weldadige warmte die ons wekenlang omhulde. De oneindige rij zonnetjes in de weer-app staarden me steeds onheilspellender aan. Met het breken van het zoveelste warmterecord brak mijn hart. Het zien van alle bomen die door de droogte dreigden te sterven greep me aan. Herfst in augustus. Ik kon mijn ogen niet afhouden van dat bruine blad tussen het dorre groen. Nu snap ik de Afrikaanse volkeren die bidden en dansen om regen. Van mij mocht het hemelwater onze vakantie verpesten. Dat gebeurde niet.

Het feest is voorbij. Onze levensstijl die de natuur exploiteert als een gebruiksvoorwerp is ver over de houdbaarheidsdatum. De lichten gaan aan en we zien al het moois dat we vierend vertrapt hebben. De tijd dringt om onze cirkel van compassie te verruimen. De zeven werken van barmhartigheid roepen ons op om zorg te dragen voor kwetsbare medemensen. Moeten we niet een barmhartig werk toevoegen: zorg met liefde en al je vermogen voor de kwetsbare natuur?!

In de inspiratiekrant van eind 2018 laten we ecoloog en filosoof Matthijs Schouten uitvoerig aan het woord. Door zijn ware woorden begreep ik mijn bomenpijn. Alles is met alles verbonden. Matthijs: ‘Als je deel bent van het geheel kun je niet machteloos zijn. Dan doe je er altijd toe. Je moet je nooit laten ontmoedigen door het gevoel dat je niets kunt doen. Leef je leven vanuit verantwoordelijkheid en betrokkenheid. Vraag je niet af wat het zal betekenen, maar leef het en het zal iets betekenen.’

Dit voorwoord was net klaar toen ik in de Abdij van Berne tot in mijn vezels geraakt werd door een gezongen psalm:

Gelukkig is de mens
die op de weg van schenders geen voet zet…

Als een boom is hij,
wortelend waar water stroomt,
die vrucht draagt in het seizoen;
zijn gebladerte zal niet verdorren.
Tot ontplooiing komt al wat hij doet.

Het feest is voorbij, lang leve het kerstfeest. Het Licht gaat aan.
En we zien een onschuldig kind dat zegen brengt als regen.

Fijne feestdagen en een hoopvol 2019.

Wil je de inspiratiekrant ook ontvangen? Meld je hier dan aan.