Passie voor Compassie: Sophie Mantel
Verhaal

Passie voor Compassie: Sophie Mantel

Door Sophie Mantel

Ik geloof in ons nieuwsgierigheidsorgaan. Elk mens heeft er één, iets boven de linker nier, ter grootte van een flinke dadel en het glanst zoals parelmoer dat doet. Het nieuwsgierigheidsorgaan is nieuwsgierig en dus produceert het onze vragen. Wezenlijke vragen kunnen ontwrichten, ze weten een prettig soort verwarring achter te laten. Die samen gekluwde groepjes woorden vormen kleine kijkvensters op de wereld.

Tijdens Passie voor Compassie afgelopen november draaide mijn nieuwsgierigheidsorgaan en dat van twaalf andere deelnemers op volle toeren. Ibrahim en Nabeela Al Obaeid lieten de schoonheid van Syrië zien, Rob Veerman nam ons in gedachten mee naar de gevangenis in Vught en Ashis Mathura wist ons verrassende blikverruimers over het Hindoeïsme te geven. Opdat we ons nieuwsgierigheidsorgaan levendig houden: een impressie van ons weekend via tien wezenlijke vragen.

1. Wie is mijn naaste?
2. Is Nederland een paradijs?
3. Helpt gevangenisstraf?
4. Horen we in onze verhouding tot gevangenen niet te vergeten dat ook zij kind zijn geweest?
5. Wat zijn mijn slechte kanten?
6. Hoe leef je je waarden?
7. Waarom kan zelfcompassie lastig zijn?
8. Waar en hoe hee in ons verlangen naar meer compassie de natuur een plek?
9. Hebben we allemaal een andere god?
10. Is compassie de basis van religie?

Passie voor Compassie vond plaats van 9 t/m 11 november 2018 in Kloosterhotel ZIN.

Sophie Mantel

Sophie Mantel was als kind uit een protestants gezin al op jonge leeftijd gefascineerd door kerkgebouwen en het moment waarop de dominee zijn zegening gaf. Tijdens haar opleiding tot theaterregisseur aan de Toneelacademie Maastricht maakte ze haar afstudeervoorstelling Ik Geloof Het Wel waarbij ze in haar oude kerk in Sassenheim 200 ontmoetingen creëerde tussen bewoner en bezoeker. Na divers opdrachtwerk en eigen werk in de museale en modewereld besloot Sophie haar fascinatie voor de ontmoeting, religie en kunst bij elkaar te brengen door zich specifiek te richten op kunstprojecten over interreligieuze ontmoeting.