Inspirerende vrouwen over compassie: Adelheid Roosen
Verhaal

Inspirerende vrouwen over compassie: Adelheid Roosen

Door Anne Wiercx

Een deelneemster schrijft in haar verslag: Ineens is ze er. Binnen gezwierd in haar domein. Het wij/zij-gevoel is direct verdwenen: we omhelzen een (oude) bekende. Ze neemt onze voornamen in zich op. Niet bedachtzaam – dat woord past haar vooralsnog niet -, wel met aandacht. Ze neemt moeiteloos de regie: over koffie, appeltaart en de kick-off van het gesprek. Het geijkte voorstelrondje laten we eensgezind van tafel afglijden. We luisteren met oprechte belangstelling naar elkaar. Ook zij. Gewoon, zeven vrouwen aan tafel op een doordeweekse, druilerige maandagmiddag.

Adelheid: “Ik ben iedere dag steeds weer oprecht nieuwsgierig naar die ander. Die ander en ik zijn hetzelfde. Het leven kan ons opvreten en dan houden we ons terug.

Daarom probeer ik mezelf steeds naar het midden van het leven te brengen. Als ik bang ben, dan pak ik mezelf bijeen en breng ik me weer naar het midden, naar die werveling. Ik zeg dan tegen mezelf: ‘ja, ik kan vernietigd worden en so fucking what!’ De ervaring leert dat in die werveling, in veel ongeziene dingen, zich een schoonheid ontvouwt. Je kunt het genade noemen, barmhartigheid, werveling of het leven. Ik noem het doorhuiveren. Mijn werk gaat daarover. Ik wervel, dwaal, verwijl en ik handel.”

De ontmoeting met Adelheid Roosen vond plaats op 1 mei 2017 in Amsterdam.