Marieke Renes: CliniClown met compassie
Interview

Marieke Renes: CliniClown met compassie

Door Henk-Jan Hoefman

'Juf Hoogteyling zette in groep 7 een schoen op een kruk met de vraag: speel alsof je voor het eerst in je leven een schoen ziet. Ik vond dat heerlijk, voelde me vrij, lekker onbezonnen en ik kon me volledig overgeven aan het spel. Diep vanbinnen wist ik: dit klopt! Het talent voor theater werd toen al naar buiten getrokken, omdat ik me echt gezien voelde’, vertelt Marieke Renes. 

Je kunt het gerust een vroege roeping noemen, maar toch ging Marieke voor de opleiding Sociaal Pedagogisch Werk. Ze wilde de wereld redden. En van huis uit kreeg ze niet mee dat je met kunst je boterham kunt verdienen. De roep was echter te sterk. In 2005 studeerde ze als theaterdocent af aan de Hogeschool voor de Kunsten. In 2009 kwam ze in dienst bij Stichting CliniClowns Nederland en toen kwam alles samen: de theatermaker en de hulpverlener smolten samen in CliniClown Tuut.

 

'Ik wil het gezonde deel van het kind aanspreken zonder de ziekte, de pijn of het verdriet te ontkennen.'

 

‘Ik loop door de ziekenhuisgang en hoor een meisje huilen. De verpleegkundige en moeder proberen het meisje te activeren, maar ze durft niet in beweging te komen. Dan is het de kunst om in het moment iets te doen dat afleidt. Ik blaas bellen voor haar deur. Moeder merkt het op. De verpleegkundige nodigt me uit om binnen te komen. Het kindje komt overeind zitten om de bellen stuk te prikken. Deze zachte afleiding ontspande.’

Marieke is een clown met compassie. Het gaat haar in eerste instantie niet om vermaak. ‘Het is mijn manier van contact maken met de ander die zich kwetsbaar voelt. Ik wil het gezonde deel van het kind aanspreken zonder de ziekte, de pijn of het verdriet te ontkennen. Een van mijn eerste ervaringen als CliniClown was met een puber die een zelfmoordpoging had gedaan. Ik dacht dat we niet voor deze puber konden spelen. Mijn collega zei dat dit wel degelijk kon. We blijven bij elkaar, maken samen spel, zonder iets te halen. De sfeer in de kamer veranderde. Er gebeurde iets in het contact. Haar blik werd lichter. Uiteindelijk voerde zij de regie. Toen leerde ik: er is altijd een weg om de ander te vinden. Dat is voor mij de kern van compassie.’

Het kan gaan om subtiel spel, maar flink uitpakken kan ook. Het is maar net wat de situatie nodig heeft. Zorg dragen voor jezelf is van belang. ‘Ik moet genoeg slapen en zorgen dat ik schoon ben vanbinnen. Zonder oordeel aanwezig zijn. De verwondering zijn werk laten doen. Dan kan ik kinderen meegeven dat ze er mogen zijn, dat ze gezien worden.’ Daarmee treedt Marieke in de voetsporen van haar juf Hoogteyling.