Bas Timmer: 'Ik wil mensen warm houden'
Interview

Bas Timmer: 'Ik wil mensen warm houden'

Door Henk-Jan Hoefman

De Enschedese modeontwerper Bas Timmer noemt zichzelf een creatieve en gevoelige jongen. Hij heeft geen cent te makken. Kleding weggeven vindt hij leuker dan verkopen. Met zijn stichting Sheltersuit maakt Bas zijn droom waar: mensen warmte brengen, zowel lichamelijk, emotioneel als geestelijk. Ondertussen heeft hij bijna 3000 daklozen en vluchtelingen met de gratis sheltersuits beschermd tegen de kou. ‘Het zijn mooie jassen die met aandacht gemaakt zijn. Dat moet ook, want het geeft de ontvangers eigenwaarde.’

Tijdens een stage in Kopenhagen werd hij geconfronteerd met de vele daklozen in de stad. ‘Als ontwerper maak ik winterkleding, bijvoorbeeld een sweater waar een sjaal aan vastzit. Toen ik in Kopenhagen al die daklozen in de portieken zag liggen voelde ik de sterke behoeft e om ze allemaal zo’n sweater te geven. Het is toch belachelijk dat ik warme kleding maak terwijl zij vernikkelen van de kou…?!’ Hier werd de kiem gelegd van zijn stichting Sheltersuit. Na een aangrijpende gebeurtenis een jaar later was er voor hem geen weg terug. ‘De dakloze vader van een goede vriend stierf op straat van de kou. Ik voelde me daar echt klote over…, want als ik mijn gevoel in Kopenhagen had gevolgd, dan zou mijn kleding hem misschien ook hebben beschermd.’

 

'Het is toch belachelijk dat ik warme kleding maak terwijl zij vernikkelen van de kou...?!’

 

Bas ging te rade bij zijn moeder. Wat vond zij van het idee om gratis kleding weg te geven? Zijn moeder moedigde hem aan om voor daklozen iets nieuws te ontwerpen dat overdag, maar ook ’s nachts bruikbaar is. ‘Vervolgens was het heel simpel. Eén plus één is een sheltersuit; een jas die in een handomdraai een slaapzak wordt.’ Zijn moeder is voor Bas een belangrijk voorbeeld. ‘Zij is een lieve, barmhartige vrouw die witheet wordt van oneerlijkheid. Als het bijvoorbeeld gaat om discriminatie of pesten, dan trekt ze haar mond open. Echt chill! Alles wat ze dan zegt daar sta ik achter.’ Zij liet hem ook het goede voorbeeld zien. Zijn ouders hadden een textielwinkel en die ene dakloze in het dorp kreeg elk jaar een nieuwe slaapzak van haar. ‘Dat vond ik prachtig. Het gaf een rebels gevoel, omdat niemand zoiets deed.’

De vrijgevigheid van Bas maakt van stichting Sheltersuit een groot succes. Zonder businessmodel en leidinggevende ervaring groeit de organisatie als kool. Het enthousiasme van de daklozen en alle aandacht in de media overvielen hem. Hij vond het doodeng en nog steeds bekruipt hem soms een ongemakkelijk gevoel. ‘Ben ik niet arrogant als ik gratis kleding weggeef of zien ze me niet als een uitslover…? Zullen mensen niet denken dat ik makkelijk praten heb vanaf mijn veilige plek?’

Zijn gevoeligheid is zijn kracht, maar ook zijn valkuil. Mensen teleurstellen vindt Bas het moeilijkst. Medewerkers, vaak vrienden, wil hij blij en gelukkig maken. Zelf komt hij al jaren niet meer aan ontwerpen toe. De tol is hoog. Zijn heilig vuur dreigt te doven. ‘Twee weken geleden gaf ik een presentatie aan MBOleraren. Naderhand sprak een oud-lerares me aan: “Wat zie jij er moe uit! Je moet er echt een weekje tussenuit.” Een paar dagen later zat ik in het vliegtuig naar Kaapstad in Zuid-Afrika. Daar heb ik mezelf teruggevonden. Ik ben een creatieve jongen en wil weer gaan ontwerpen, nieuwe dingen maken, zoals de shelterbag, een tas die je kunt uitvouwen tot een beschermende tent.’

Bas heeft een klein atelier middenin het bos gevonden. Daar komen drie naaimachines te staan. Als ik hem aan de telefoon spreek voor dit interview is hij op weg naar Blokker om een kacheltje te kopen. Dit keer is de warmte voor hemzelf.