Boegbeeld van Barmhartigheid

Oma Alie

Bewerkt door Lia Hesemans

In de krant lezen we een artikel over Alie van Zwienen (89), die destijds in haar woonplaats Haaksbergen naar het asielzoekerscentrum ging om kennis te maken met haar nieuwe plaatsgenoten. Tot op de dag van vandaag heeft ze nog altijd contact met een aantal van hen. Oma Alie, noemen ze haar liefkozend.

Toen eind 1999 bekend werd dat het Twentse Haaksbergen een eigen asielzoekerscentrum (azc) zou krijgen, was Haaksbergen in rep en roer. In een voormalig hotel werd een azc gehuisvest. Alie: ‘Er werd zelfs uit protest een handtekeningenactie gehouden. Mijn man en ik hebben die nooit getekend. Toen de eerste vluchtelingen kwamen, zei ik tegen mijn man: Ik ga er naartoe om kennis te maken. Hij zei nog: ‘Je kunt ze niet eens verstaan’. Maar de beheerder fungeerde als tolk. Via hem hoorde ik hun verhalen en welke ellende hen was overkomen.’

'Je weet nooit wat jou zelf nog boven het hoofd hangt.'

Het is vooral door de Tweede Wereldoorlog waarom ze zo meevoelt met de huidige stroom vluchtelingen die z’n heil zoekt in Europa: ‘Als 14-jarige heb ik gezien hoe in Rotterdam de joden in treinen werden gegooid en afgevoerd. We hebben vanwege bombardementen ooit vijf dagen en nachten in schuilkelders moeten doorbrengen. Naderhand kregen we bietensoep te eten. Ik bedoel maar: mensen kunnen nu wel oordelen over asielzoekers, maar je weet nooit wat jou zelf nog boven het hoofd hangt.’

Munevera en Ramiz Hasanovic weten als geen ander waarover oma Alie het heeft. Als moslims lagen ze jarenlang onder vuur van de Serviërs, in de buurt van Srebrenica. De twee broers van Munevera zijn spoorloos verdwenen. Echtgenoot Ramiz: ‘We hadden daar een winkel en een eigen huis, maar amper fatsoenlijk eten. Dat we huis en haard achter moesten laten, vonden we erg. Maar het ergste was nog dat we onze familie niet meer zagen.’ Dat in Haaksbergen ‘oma’ Alie voor hen klaar stond, was troostend. Tegenwoordig gaan Munevera en Ramiz regelmatig op bezoek bij Alie om even bij te kletsen. Dat vinden ze niet meer dan vanzelfsprekend.

Oma Alie

Oma Alie had tal van adoptiekinderen. Uit Afghanistan, Azerbeidzjan, Irak. De meesten zijn over het hele land uitgezworven. Met een aantal heeft ze nog steeds contact. Toen het azc in Haaksbergen kwam, heeft ze haar buren weleens gevraagd met haar mee te gaan. Maar de meesten wilden dat niet. Echter, Alie weet: ‘Juist als je hun verhalen hoort, krijg je begrip voor ze. Onbekend maakt onbemind.’

Bovenstaande tekst is een bewerking van het artikel van Jan Colijn in de Telegraaf op 3 maart 2016. Foto: Reinier van Willigen.

Wie is in jouw ogen een Boegbeeld van Barmhartigheid?