Essay

Lichtgevende gesprekken

Door Frans Sandbergen

Vanmiddag was ik te gast op de 15e verdieping van De Rotterdam, een groot wolkenkrabbend gebouw dat voor een deel wordt bewoond door de gemeente. Het is een imposant, strak, enorm gebouw. Als je ervoor staat kun je onder de indruk zijn, geïmponeerd zelfs door zoveel rechte lijnen, hoogte, moderne uitstraling en zelfs afstandelijkheid. Van binnen is het interieur modern, met meubilair en stoffering in gedempte kleuren. Ook hier: een soort luxe afstandelijkheid die nodig (b)lijkt om te kunnen werken voor de stad.

Ik ben te gast bij een groep die vandaag 9 mensen telt. Ze vormen een groep die – zoals ze het zelf zeggen – gesprekken voert met collega’s alsof je aan de keukentafel zit. Ze doen dit voor wie hier aan toe is, meestal buiten hun formele functie. Ze opereren goeddeels onder de radar, want ze zien dat de mooiste dingen vaak gebeuren in opvallende onopvallendheid, net buiten het zicht van de ‘officiële wereld’. Ze noemen zich ook wel een bende en dat is niet zozeer bedoeld om hun ongeorganiseerdheid te belichten, maar vooral te wijzen naar hun onderlinge verbondenheid om iets te betekenen voor anderen.

 

'De mooiste dingen gebeuren vaak in opvallende onopvallendheid.'

Deze groep mensen – ik noem het een informeel gilde – komt maandelijks bijeen, in wisselende grootte en samenstelling. Sommigen zijn al een aantal jaren deel van deze groep, anderen zijn nog maar net begonnen. Ze studeren met elkaar op wat de gesprekservaringen met anderen laten zien. Ik heb de eer ze daarin te mogen begeleiden.

In de ervaringen die ze vanmiddag delen hoor ik een opmerkelijke toewijding aan de ware grootte van mensen. Verwondering over de lichtgevendheid van de gesprekken voert de bescheiden boventoon. Ik voel een diep respect voor wat deze mensen ruimhartig geven. Ze stralen! En: ze doen anderen stralen… Ze werken innerlijk keihard om wie te gast is in het gesprek in alle schijnbare moeiteloosheid te helpen komen bij het licht dat hij geeft . Zullen we elkaar lichtgevende gesprekken geven die helpen ons te bevrijden uit de klemwerelden waarin we ons gevangen weten?

 

Frans Sandbergen

Frans Sandbergen wijdt zijn leven aan het bevrijden van wat hij het ‘weetgoed’ van mensen noemt. Hij zet zich ervoor in dat meer en meer mensen de verbinding met hun originele bronnen van plezier en inspiratie herstellen en inzetten in de wereld. Hij werkt in menig Nederlandse organisatie.

Frans schreef het boekje Het Wil, pleidooi voor ongekend talent. Dit is een ont-boekje. Het spoort aan tot buiten je boekje gaan. Het wil bemoedigen. Klein is het formaat, groot is de oproep om je eigen oorspronkelijkheid in te zetten in de wereld. Meer informatie: www.hetwil.nl.