Verhalen

Passie voor compassie

Passie voor compassie

Drie van de deelnemers aan het woord over het Passie voor Compassie-weekend  dat plaatsvond van 4 t/m 6 november 2016.

Wil jij ook een keer zo’n weekend meemaken? Dat kan! In maart 2017 vind het volgende weekend Passie voor Compassie plaats.

Tanja

Hoe vaak gebeurt het dat je mensen echt leert kennen? Hoe vaak gebeurt het dat je met elkaar praat over je religieuze achtergrond? Hoe vaak gebeurt het dat je samen uitwisselt wat je verstaat onder ‘compassie’?

Al ben ik geen kluizenaar, echt mensen leren kennen kost tijd en aandacht en dat hebben we tegenwoordig maar weinig. Al ben ik open over mijn eigen religieuze achtergrond en sta ik open voor andere religieuze achtergronden, zelden spreek ik er over. Al ben ik filosoof en denk ik graag na over taal en ethiek, het woord ‘compassie’ gebruik ik hoogst zelden.

Het passie voor compassieweekend is daarom een memorabele gebeurtenis. We leerden elkaar kennen, we spraken over onze religieuze achtergronden en wisselden uit wat we verstaan onder ‘compassie’. Maar het is ook memorabel, omdat het mij liet ervaren dat we veel meer met elkaar gemeen hebben dan de media ons willen doen geloven. Het heeft me laten zien dat we het vuur hebben om ons in te zetten voor een samenleving waarin we goed zijn voor elkaar.

Het passie voor compassieweekend heeft mij en de andere deelnemers bagage meegegeven om dat vuur brandend te houden.

Je leert niet alleen de religie van een ander kennen maar ook de persoon.

Fatima

Omdat ik de uitnodiging anders had begrepen moest ik even schakelen richting het programma te denken en de gespreksonderwerpen. Barmhartigheid en compassie bleven weliswaar centraal staan maar meer vanuit een religieuze invalshoek dan vanuit burgerschap en maatschappelijke betrokkenheid. Dit overlapt elkaar uiteraard maar ik ging op deze uitnodiging af vanwege de laatste twee.

Nadat ik mij er op had ingesteld om interreligieuze gesprekken te gaan voeren ontstonden in informele sfeer voor mij waardevolle en diepgaandere gesprekken; onder het eten, tijdens een wandeling of in de avonduren onder het genot van een warm/koud drankje. Je leert niet alleen de religie van een ander kennen maar ook de persoon. Het is een feit dat religie door iedereen anders ervaren wordt. Elkaar offline ontmoeten is elkaar begrijpen door diepgaandere gesprekken te voeren en door te kunnen vragen.

Barmhartigheid en compassie zijn van essentieel belang in het slaan van bruggen, maar empathie mag daarbij niet ontbreken. De islamitische gespreksleider Enis Odaci benoemde dit ook in zijn bijdrage aan het programma en in zijn ervaringsverhalen over barmhartigheid die hij met ons deelde; namelijk kunnen begrijpen dat een ander er een andere waarheid op na houdt. En soms moet je de waarheid van die ander kunnen en/of durven te erkennen.

Iedereen heeft een eigen referentiekader, een eigen draagkracht en een eigen geschiedenis. Erik Borgman (inleider van katholieke huize) zei terecht dat religies een geschiedenis en ontwikkelingsproces kennen (zoals de individuele mens dat ook kent gedurende zijn leven) en hoe deze onze kijk op religie bepaalt. Zo konden we in verschillende gesprekken ook benoemen dat we religie anders beleven dan dat we dat vroeger deden en we durfden ook te zeggen dat we niet zeker weten of we religie over tien jaar nog zo zullen ervaren zoals we dat nu beleven. Tijd vormt ons, maar ook onze religiebeleving.

Van de joodse gespreksleidster Anne-Maria van Hilst heb ik nieuwe dingen geleerd over het jodendom. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit weekend erachter kwam dat ik een hoop weet van andere religies en levensbeschouwelijke stromingen maar het minst weet van het jodendom. Ik ken het verhaal van Mozes en wat het jodendom is vanuit islamitisch perspectief maar niet vanuit het joodse perspectief. Ik heb er weer een nieuwe uitdaging bij en mijn joodse vrienden en kennissen ook. 😉

Het is en blijft belangrijk om de ander in reallife te ontmoeten en te willen leren kennen vanuit oprechte interesse in elkaar. Vanuit een open houding konden we elkaar blijven vinden. Dat is naast alle andere thema’s en onderwerpen een belangrijk voorbeeld; elkaar blijven vinden en als volwassenen met elkaar in gesprek gaan.

Weekenden zoals deze, waar je de tijd en ruimte hebt om elkaar langer en beter te leren kennen doordat je fysiek in een ruimte met elkaar opgesloten bent, zijn effectief en een springplank voor de gesprekken in je dagelijkse leven. Ook voor een frisse en nuchtere kijk naar wat de media over de ander schrijf. Een prachtige locatie zoals van het voormalige klooster en het heerlijke eten dragen daar natuurlijk enorm bij.

Wat ik mee heb genomen van dit weekend is een tekst die ik thuis op de muur heb staan en bij thuiskomst het weekend voor mij samenvatte: ‘LOVE IS THE BEAUTY OF THE SOUL’. Wanneer we vanuit liefde naar liefde blijven zoeken en deze schoonheid in elkaar durven te zien en te erkennen kun je elkaar vinden als mens, zelfs dan wanneer de verschillen soms groot lijken of het even wringt stelt dit vermogen je in staat om zelfs daar overstijgend overheen te kijken.

Durven we elkaar te zien? Durven we te voelen wat anderen met ons doen?

Esther

Al snel na de kennismaking en eerste gesprekken met elkaar kwamen twee vragen bij mij boven die me raakten: Durven we elkaar te zien? Durven we te voelen wat anderen met ons doen?

De vraag echode langs allerlei voorvallen die me onlangs nog waren overkomen… Een buurvrouw die om 1 uur ‘s nachts aan mijn deur stond te schreeuwen, ladderzat; dat ze er altijd is voor iedereen, en dat ze jaren voor haar moeder heeft gezorgd, die nu gestorven is… Een voorval met mijn vriend, die weer eens vond dat ik niet luisterde, dat ik hem geen ruimte gaf om te vertellen waar hij mee zat, omdat ik me meteen ging verdedigen… Een voorval met mijn vader, die oud is en pijn heeft en nooit eerder in zijn leven veel pijn had. En die niet weet hoe hij nu nog een echtgenoot of een vader moet zijn…

En ik voelde hoe ik ging nadenken: Wat wil ik niet zien van mijn buurvrouw? Waar ben ik bang voor? En wat zoekt zij bij mij als ze ‘s nachts voor de deur staat te schreeuwen? En waarom durf ik dat niet te geven? Waar hoopt mijn vriend op en waarom ben ik zo bang wanneer hij vertelt wat hij voelt? Waarom kap ik hem af, rem ik hem, verdedig ik mezelf liefst nog voor hij uitgesproken is? Wat wil ik niet horen? En mijn vader… Waarom laat ik hem links liggen? Behandel ik hem als een vreemde? Wat durf ik niet te voelen? En ondertussen vraag ik me ook af: Wat durft hij niet te voelen?

Het weekend opende bij mij deurtjes, naar mijn eigen gedachten, met nieuwe vragen. En zo opende het voor mij ook deurtjes naar de mensen om me heen.

Tanja en Fatima

Tanja van Hummel werkt als stafmedewerker bij het Dominicaans Studiecentrum voor Theologie en Samenleving (DSTS) en als redacteur bij de website Nieuwwij.nl.

Fatima Akchar is hulpverlener, coach en trainer op het gebied van persoonlijk leiderschap.

Programma

Begin november kwam een groep jonge mensen vanuit diverse levensovertuigingen en ook niet-gelovige deelnemers samen rond het thema compassie. Om zich te laten raken door elkaar, door verhalen en door bevlogen mensen. In dialoog hebben zij kennis gemaakt met elkaars leefwereld.

Informatie

Het programma vond plaats in het eerste weekend van november 2016 bij Kloosterhotel ZIN in Vught. Het volgende weekend zal eind maart 2017 plaatsvinden. Meld je hier aan.

'De tekst (Bijbeltekst. red.) is een spiegel, waarin je jezelf opnieuw gaat bekijken. Het gebed is om je die nieuwe inzichten eigen te maken; de teksten zijn er omdat ze zich verhouden tot jouw bestaan.' - Erik Borgman