Verhalen

Mijn retraite in Assisi

Door Lia Hesemans

Het gaf me bij voorbaat al een magisch gevoel om in de voetsporen van Franciscus van Assisi te treden. Interessant leek het me, om plekken te bezoeken waar keerpunten in Franciscus’ leven plaatsvonden, die als kapstok te gebruiken en als spiegel naar mijn eigen leven. Ik had de behoefte om stil te staan bij essentiële levensvragen en bij een stuk onverwerkt verdriet. Met Bart Schalkx (bestuurslid van de Beweging) en Anne Derks als inspirerende en deskundige begeleiders wist ik dat het goed zou worden.

De eerste plek die we bezoeken is San Damiano, een kerkje met bijbehorend klooster in Assisi. Ten tijde van Franciscus was San Damiano een verlaten kapel die in verval was geraakt. Franciscus ging geregeld bidden in deze kapel. Op een dag knielt hij voor het kruis en hoort hij een stem die zegt: “Ga, Franciscus, repareer mijn huis, want je ziet dat het op instorten staat.” Franciscus beschouwde deze boodschap als een opdracht waaraan hij gehoor moest geven. Het werd een keerpunt in zijn leven. Hij doet afstand van al zijn bezit en gaat werken aan het herstel van het kerkje.

Franciscus zoekt zijn werkelijke bestemming door steeds opnieuw te luisteren naar zijn eigen ervaringen, naar zijn eigen waarheid. Je maakt er contact mee door naar binnen te keren met je aandacht. Vanuit de stilte onderzoek je jezelf, uit liefde voor jouw waarheid op dat moment. Zonder oordeel. Waar ben je trouw aan? Dit is de rode draad van deze retraite. We zijn stil en maken ruimte voor zelfonderzoek. Individueel of in een klein groepje. We luisteren naar elkaar met een open houding. We geven geen feedback en discussiëren niet.

 

Ik ben een rouwproces aangegaan, en kan daardoor mijn hart weer meer openen.

We maken deze week diverse stiltewandelingen in de natuur waarbij we onze zintuigen goed gebruiken. Ik vind het heerlijk om meditatief te lopen, in stilte. Bovendien overwin ik, op de dag dat we een bergwandeling maken, de angst dat mijn conditie niet goed genoeg is om de groep bij te houden. Mijn angst blijkt ongegrond. Ik voel mijn eigen kracht en ik ervaar ook dat we als groep goed voor elkaar zorgen. ’s Avonds geven we expressie aan onze natuurervaring door er één klank bij te zingen en er woorden bij te noemen. Bij mij komt naar boven: zuiver, puur, paradijselijk. Volmaakt.

Op de dag dat we de fresco’s van Giotto bekijken in de San Francesco, word ik geraakt door het gezang van een grote groep kinderen, die voor de ingang van de kerk staan. Hun stemmen, zo vol vertrouwen; ik krijg tranen van ontroering. Ik voel ook mijn liefde voor mijn eigen kinderen, hoe groots die is.

Het was een voorrecht om te gast te mogen zijn in het klooster van de zusters Franciscanessen. Ik heb intens genoten van de schoonheid van het stadje Assisi, het Italiaanse eten, de natuur en van de fijne gesprekken met mensen in de groep. Aan mezelf heb ik de opdracht gegeven om met meer mildheid en liefde naar mezelf te kijken. Ook voel ik me opgelucht. Ik ben een rouwproces aangegaan, en kan daardoor mijn hart weer meer openen. Ik dank mijn reisgenoten voor hun openheid, ik dank hen voor wie ze zijn. In de ogen van de ander ontmoet je jezelf.

 

In het najaar 2017 kun je weer mee op retraite naar Assisi. Hou onze website in de gaten voor data en info.

Programma

Het programma duurde acht dagen en ging om de vragen: wat is werkelijke belangrijk in je leven, wat is je relatie met het mysterie natuur, wat is je persoonlijke bron, je licht en je schaduw, hoe zie je je levensloop(baan) en hoe ga je oude vormen loslaten om weer tot de essentie te komen?

Informatie

De reis vond plaats van 9 t/m 16 april 2016 en er werd overnacht in een klooster op een rustige plek in het hart van Assisi.

Vanuit de stilte onderzoek je jezelf, uit liefde voor jouw waarheid op dat moment. Zonder oordeel. Waar ben je trouw aan? Dit is de rode draad van deze retraite.