Verhalen van deelnemers

Het kleurrijke Compassie-festival – een impressie

Door Kees Hellingman

Wat een keuzemogelijkheden in dit zeer goed georganiseerde festival! Muziek maken of luisteren, schilderen, schrijven, werken met je handen, actief met elkaar omgaan in workshops; kennis opdoen in lezingen en talkshows; leren over compassie. Barmhartigheid, empathie, compassie: wat zijn de verschillen in betekenis? Of zijn het synoniemen? We hadden voldoende mogelijkheid om deze vragen met elkaar te bespreken.

Ik had voor een workshop en twee talkshows gekozen, zodat ik veel mensen heb gehoord die compassie handen en voeten hebben gegeven en dat nog doen. Dat leverde verrassende resultaten op. Wat doe je met mensen die nare dingen zeggen waar je het zo helemaal niet mee eens bent? Terwijl het je buren zijn, zodat je nog niet zo snel van ze af bent?

Laat OMA (Oordelen, Meningen, Adviezen) thuis.

Gebruik LSD (Luisteren, Samenvatten, Doorvragen).

Wees een OEN (Open, Eerlijk, Nieuwsgierig).

Zulke adviezen kregen we van Agnes van der Sluijs en Roos Notermans (van NieuwWij) in een workshop waarin de deelnemers de adviezen in praktijk moesten brengen. Ook in je huwelijk bruikbaar!

In de talkshow van Leo Fijen leerde ik inspirerende initiatieven kennen, zoals de vredesoproep van spirituele wereldleiders, met veel pijn en moeite aan één tafel gekregen door reclamemaker Mark Woerde, adoptie van oorlogsgraven (wat een idee!) door Sebastiaan Vonk en het fantastische initiatief om vluchtelingen tijdelijk een gastgezin te bieden voor een positieve start in Nederland (takecarebnb door Roos van Hoewijk).

De talkshow van Julika Marijn in de derde ronde gaf een gezicht aan de Beweging van Barmhartigheid door frater Wim Verschuren, een inkijk in het denken van columniste en schrijfster Geertje Couwenbergh en zicht op het werk van Armijn van Roon die vergelijkbaar werk doet als Roos van Hoewijk, door vluchtelingen uit hun isolement te helpen met de stichting Buddy to Buddy.

Wat een inspirerende positieve geluiden voor de dagelijkse krantlezer! En ja, deze gedachte roept een vraag op: waarom lees ik zo weinig van zulke positieve initiatieven in, bijvoorbeeld, de landelijke pers, of zie ik er zo weinig van op de TV? Ruime aandacht hiervoor lijkt mij meer dan nodig. Of mis ik teveel nieuws?