Impressie

Impressies CompassieLab voorjaar 2018

Door Rutger Hommes en Caroline ter Ellen

Rutger Hommes en Caroline ter Ellen hebben deelgenomen aan het CompassieLab. Wat is er voortgekomen uit de drie zondagen met inspirerende impulsen (lezingen, filmfragmenten en natuurbeleving), dialoog en stilte? Hun persoonlijk reflectie laat zien hoe zij handen en voeten proberen te geven aan een compassievolle levenshouding.

De laatste halte van het dopaminetreintje

Door Rutger Hommes

Laat ik beginnen met een korte karakterschets van mezelf. Ik ben een druk baasje dat de neiging heeft om zijn leven vol te bouwen met allerlei kunstzinnige en intellectuele projectjes. Thuis en op het werk stap ik gemakkelijk in wat ik zelf het ‘dopaminetreintje’ noem: doelen stellen, iets creëren en een extatisch gevoel van beloning ervaren. Vervolgens ebt dat gevoel weer weg tot er een leegte overblijft. Die leegte vul ik dan weer op met een nieuw doel. En zo gaat dat maar door. Als ik in het treintje zit dan ben ik volledig gefi xeerd op het doel dat ik voor ogen heb. De concentratie die daarbij komt kijken, maakt me effectief maar gaat tevens ten koste van mijn ontvankelijkheid voor allerlei signalen in mezelf en vanuit mijn omgeving. Mijn lichaam geeft aan overprikkeld te zijn en ook op zielsniveau wordt er op mijn deur geklopt. Ik voel al enige tijd de drang om meer bij te dragen aan het welzijn van anderen, want de projecten die ik doorgaansdoe, dienen vooral mijn eigenbelang.

Het CompassieLab heeft mij geholpen om dieper in contact te komen met deze signalen waardoor ik een meer compassievolle houding heb ontwikkeld, naar mezelf en naar anderen toe. Tijdens de dagen van het CompassieLab voelde ik me op twee manieren verlicht. Ten eerste viel er een last van mijn schouders omdat ik ontdekte dat al mijn persoonlijke doelen uiteindelijk niet zo belangrijk zijn. Ten tweede boden de drie zondagen van het programma de rust en de ruimte om aandachtig naar alle signalen te luisteren. Voor mij was het CompassieLab de laatste halte van het dopaminetreintje.

Die tweevoudige verlichting kon ik gelukkig na het programma nog even vasthouden en zelfs tot uiting brengen. Door in het dagelijks leven meer rust en ruimte voor mezelf te nemen, ontstonden er vanzelf enkele ideeën voor goede daden, zowel op individueel als op maatschappelijk niveau.

Durven vragen en geven wat we nodig hebben

Door Caroline ter Ellen

Op mijn 47ˢᵗᵉ veranderde mijn leven ingrijpend. Ik was een drukke, succesvolle ondernemer en binnen drie maanden zat ik volledig afgekeurd thuis. Mijn energie en rust kreeg ik terug, maar ik vond het lastig om een zinvolle daginvulling te vinden. Gelukkig was er mijn lievelingstante van bijna 90 jaar. Ze is een zakenvrouw die haar hele leven alles zelf heeft geregeld en zo lang mogelijk zelfstandig wil blijven wonen. Qua wijsheid en relativeringsvermogen is zij mij beslist de baas. Op mijn beurt weet ik beter de weg in de digitale wereld en kan ik sneller dingen regelen. We vormen een goed team.

Vorig jaar kreeg zij steeds meer moeite met complexe beslissingen. Ik worstelde met de vraag: ‘Wanneer is het wijs om in te grijpen of te laten gaan?’ Onrust werd de rode draad in onze contacten. Daar werden we niet vrolijk van. Leren loslaten werd onze uitdaging.

Geïnspireerd door het CompassieLab bedacht ik dat we niet alles meteen hoefden op te lossen. We keken hoe we haar leven prettiger konden maken. Zij leerde mij goede vragen te stellen en aandachtig te luisteren. Ik begreep daardoor beter haar angst om steeds afhankelijker te worden terwijl je het overzicht verliest. Zij zei: ‘Ik weet dat ik moet loslaten, maar zou zo graag nog zelf het tempo waarin bepalen.’ We bedachten een stappenplan. Nu complexe beslissingen niet meer op haar bord liggen, kan zij nog steeds zelfstandig thuis blijven wonen. Laatst verzorgden we samen haar tuintje. Ondertussen vroeg ik haar om raad. Na afloop lachte ze: ‘Samen moe en voldaan hè?’ Dat bevestigde ik volmondig.

 

Op 14 oktober, 11 november en 9 december vindt het derde CompassieLab plaats. Dit programma is geschikt voor iedereen die compassievol in het leven wil staan en zoekt naar inspiratie en geestverwanten. Meer informatie vind je hier. Schrijf je nu in, want het aantal plaatsen is beperkt.

Programma

Elke bijeenkomst bestond uit impuls, dialoog en vruchten, met behulp van de actualiteit. Er is ervaren, bewogen, gereflecteerd en gewerkt met kunst en in de natuur.

Informatie

Het CompassieLab bestond uit drie zondagen in het voorjaar.

‘Op zielsniveau wordt er op mijn deur geklopt.’